Χαρης Μελιτάς - 1 ποιημα

ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ
ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ

ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ
Δεν έπρεπε να πάρω κατοικίδιο. Όσο γερνάω οι ευθύνες μεγαλώνουν. Συνέχεια το τρέχω στους γιατρούς τα πάντα όσο πάνε ακριβαίνουν. Φτάσαμε πλέον σε σημείο απερίγραπτο να μοιραζόμαστε το ίδιο πιάτο. Αυτός ο σκύλος είναι σκέτη φυλακή.
Δεν προλαβαίνω ούτε ν' αναπνεύσω
να πάρω έναν φίλο στο τηλέφωνο να βάλω τα καλά μου στον καθρέφτη. Νομίζω ηδονίζεται να με μονοπωλεί ν' αποτελεί το κέντρο βάρους της ζωής μου.
Χάθηκαν ανεπιστρεπτί τα κόκκινα φεγγάρια
πάνε τα δώρα, τα παιχνίδια, τα καμώματα. Φορώντας ένα αίνιγμα στο βλέμμα βυθίζεται στο γυάλινο κουτί μη χάσει τον καιρό και τις ειδήσεις. Κι αυτές οι βόλτες πρωί-βράδυ, άλλο βάσανο.
Σιχάθηκα κολάρα και λουριά
το φίμωτρο που πήρα τις προάλλες.
Αν κι αποφεύγω τους περαστικούς φοβάμαι μην τυχόν και με δαγκώσω.

Κλεοπάτρα ΛΥμπέρη - ποίημα

         KΛΕΟΠΑΤΡΑ ΛΥΜΠΕΡΗ

              

TΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝ

Η Έλλη κάθεται στο τραπέζι

(υπομένει τη βαρύτητα)·

στις παύσεις του δείπνου της εξορύσσει

μια χώρα      να η σκηνή των φαινομένων

που αλλιώς σημαίνεις: στις παύσεις του

ύπνου μου το Πνεύμα τρώει στα ενδότερα.

  

Είμαι :  η θέα με άφησε να φύγω

                       ***

                  

Τα μάτια –έλεγαν οι μορφές- τις μορφές δεν

τις βλέπουν σαν άλογα που ανεβαίνουν

στα νέφη·                        ενώ

γυρι-γυρίζουν χλιμιντρίζουν τα άλογα

ολημερίς κατατρώγουν τη μερίδα τους : η

ομορφιά στρέφεται προς τα πάνω

(γι’ αυτό οι πλεξούδες της Έλλης

μου πλέκουν σκαλάκια)

                 η Έλλη κάθεται στο τραπέζι

                 ονομάζει τη φθορά φαγητό    στα

                 κομμάτια του κρέατος στοργικός συγγενής

                 ότι η σάρκα γίνεται τροφή του μη περαιτέρω

                 (άραγε φθείρεται το πράγμα       ή μήπως

                 σαπίζει ο κάτοχός του;)

                 έτσι που τρέχουν οι στοιβάδες μου

                 θα μείνω μόνη μου

                              ***

Το φαγητό συντηρείται από την κίνηση του

χεριού : μ’ ένα πιρούνι επιτίθεται ο ιππέας στην ύλη του

αναβάτης στην κραιπάλη αυτή των στιγμών

(το φαγητό σε προσκαλεί στα πεδία των μαχών;)

επιτίθεμαι στον ιππέα           τρέπω σε φυγή των ίππον του

για να μείνω αναπόδειχτος στη φαντασία

(κι αν ίσως το φαγητό με χρειάζεται ως υστεροφημία

του αναγκαίου          κάτι ας σκεφτώ)

το φαγητό στη νηστεία της φαντασίας

είναι άγουρο παρόν που φαγώνεται·

ως επακόλουθο του παρόντος   το μέλλον   θέλει

προσοχή να μην φαγωθεί

{τα αποφάγια της ζωής μου με εικάζουν

ωραίο δείπνο αδαπάνητο)

                              ***

                  η  Έλλη υπό το κράτος των αισθήσεων

                  στέφει την όραση οδηγία: ιδού εγώ     πίδακας

                  παρουσίας·                         όμως στα

                  αποφάγια της λάμψης ξιφομαχεί το μά-

                  τι ιππότης χρόνια στην ιπποσύνη

                  (ό,τι δεν φτάνει το μάτι ονομάστηκε

                  αβλεψία)

                  βλέπω : περιβρέχω τη θέα με ξηρά

                       (Από το βιβλίο ΤΟ ΡΗΜΑ ΠΕΙΝΑΩ

                        Εκδόσεις ΑΓΡΑ, 2001)

                                

                             
           

Δημήτρης Παπαστεργίου - ποίημα

                   

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
                ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ

ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ

                 ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ

Είμαστε στίχοι στο ποίημα της ανάγκης

Χωρίς πολλά σημεία στίξης μα με στίγματα

Χωρίς θαυμαστικά προπάντων

                 Στίχοι λιτοί και αφαιρετικοί

                          “Δεμένοι”, θα αποφανθούν οι κριτικοί

                   Είμαστε στίχοι στου αφεντικού το ποίημα

       Τους τόνους μας υλοτομεί, ποιητική αδεία

       Μας σπάει, μας διπλώνει, κατά πώς ταιριάζει

            Κι από τα σύμφωνα μάς παίρνει και μας βάζει

                  Πότε στον πρόλογο − ή και στο μότο ακόμα −

                         Πότε κατ’ ανάγκη μες στο σώμα       

  

         Και πότε μ’ έναν μορφασμό ανέξοδο

                    Σαν παρομοίωση εν είδει αφορισμού

                               Προς γνώση και συμμόρφωση στην έξοδο

 

(Από τη συλλογή «Έλαβον», εκδ. Σαιξπηρικόν, 2017).

      

Luigi Nono: La Lontananza Nostalgica Utopica Futura (1988-1989)

Ηλίας Κεφάλας - Αυτό το δέντρο

ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ ΗΛΙΑΣ

          ΚΕΦΑΛΑΣ     

ΗΛΙΑΣ  ΚΕΦΑΛΑΣ ΗΛΙΑΣ

           ΚΕΦΑΛΑΣ

     Αυτό το δέντρο

Αυτό το δέντρο είναι μια ανοιχτή παλάμη
                                που μας εκλιπαρεί να το προσέξουμε
              γι’ αυτό θωπεύει τ’ αδεια μάτια μας
                                 με τη νωθρή φυλλορροή του.

Αυτό το δέντρο πάντοτε μας σκέφτεται               γι' αυτό και υψώνει τον λιγνό του δείκτη              να υπογραμμίσει στο κενό                                                              το λυγμικό βαρόμετρο της μοναξιάς μας

        

Αυτό το δέντρο πάντα γράφει ποίηση

  χωρίς γραφίδα στην παλάμη του

           χωρίς ρολό παπύρου

                    και μελάνι.

Αυτό το δέντρο
                      γράφει την ποίηση ψηλά στον ουρανό
                                                                    και άμα το αφήσουμε
                           γράφει και στην καρδιά μας.

Χλόη Κουτσουμπέλη - Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ ΧΛΟΗ
ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ ΧΛΟΗ
ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ


ΠΡΩΙΝΗ ΣΥΝΑΞΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει μαύρα φτερά πάνω στον πάγκο. Το ψέμα πάλι που ως γνωστόν έχει κοντά ποδάρια αλευρώνεται πρόβατο φίλος για να κρύψει τον λύκο από κάτω η θλίψη όμως, αχ η θλίψη έχει βάλει το κεφάλι της στον φούρνο

προσφέρει τα χέρια της κουλούρια μαζί με τον καφέ παρηγοριάς. Η ελπίδα γυαλίζει τα ποτηράκια του κονιάκ σαν κάποιος να επρόκειτο όσο για τον γνωστό Γιάννη, λίγες μέρες πριν τα γενέθλια, μόνος του κερνά και μόνος πίνει. Τα αυγά της γειτόνισσας αισθητά πάντα πιο μεγάλα τσιτσιρίζουνε με μπέικον.

Στη Μόσχα αδελφές μου, στη Μόσχα, ενθαρρύνει το ένα το άλλο μέσα στο τηγάνι. Έτσι φουσκώνει το πρωί Κυριακής, αρχή Νοέμβρη, μες στο σπίτι της,
σε σβώλους μες στην κατσαρόλα.

Πάλι έκαψες την μέρα σου, λέει η γιαγιά που μπαίνει στην κουζίνα με ένα πανέρι μήλα που φιλοξενούν οικόσιτο σκουλήκι, αφού όπως όλοι ξέρουμε, το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει.

Aπό το βιβλίο
Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ
(εκδόσεις Μελάνι)
κρατικό βραβείο 2016

Δώρα Kασκάλη

ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ δωΡΑ κασΚΑΛΗ     δωΡα κασκαΛΗ  ΔΩρα

  κασΚΑΛΗ

δωρα κασκαλη

ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΕΣ ΟΡΟΙ

Ἄς κάνουμε μιά συμϕωνία

ἐγώ καί ἡ σιωπή σου:

θά ’ναι τόσο παροῦσα πού

ἄν ξεχαστῶ γιά λίγο

ἄν πῶ ὅτι θυμᾶμαι

τ’ ἀδιάβατά σου χείλη

τά δυό νευρώδη πόδια

τόσο κοντά

στό χέρι μου

πού χάιδευες γιά νά κερδίσεις τούς ρυθμούς του

καί μοῦ πετοῦσες νύχια μαλακά

στό μονοπάτι μές στό δάσος σου

γιά νά σέ ξαναβρῶ,

θά κλείσει τό πλάνο ἡ σιωπή σου
θά πεῖ τό ἀποϕασιστικό cut!

Καί μετά

fade out.

Δέν θά ὑπάρχουν ὅροι ἀπαγορευτικοί
μόνο κατ’ οἶκον περιορισμός

μιᾶς μπαγιάτικης ἐπιθυμίας

στό κουκούλι τοῦ λάθους.

Τίμιες συμϕωνίες σ’ ἕνα παιχνίδι

ἀτιμίας γιά ὅρκους ἔρωτα

πού ἀσελγοῦν

πάνω στό ἀνοίκειο σῶμα τοῦ

μαζί.

Από την ενότητα «Ο έρως έχει ύπαρξη»,

Ανταλλακτήριο ηδονών, Σαιξπηρικόν 2014

ΔΗΜΩΔΕΣ

Βάδισα κάμποσα χιλιόμετρα,

τρύπησαν τα παπούτσια μου·

ήτανε δέρμα ντελικάτο.

Φόρεσα ρόμπολο χιλιόχρονο,

το πήρε το ποτάμι.

Ανέβηκα σε δύο αγκαθωτούς τροχούς

κόκκινο έβαψα το φουστάνι.

Μίλησα με περαστικούς,

ζήτησαν ανθρωπιά

θαύματα της ζωής μικρά.

Με πήρανε για ξωτικιά,

δεν είχαν ξαναδεί

άνθρωπο δίχως αίμα

στη δημοσιά να περπατά.

Πέρασαν ημερόνυχτα επτά,

και έφτασα ξυπόλυτη

μέσα στο θάμπος,     

–στη γυάλινη κυψέλη

που επιστρέφει το χαμόγελο

μαχαίρι–

να υπάρξω ώς την δωδεκάτη ώρα

ένα ελάχιστο καταφύγιο,

για να ’χεις κάπου ν’ ακουμπήσεις

τη ραγισμένη σου ματιά.

Από την ενότητα «Ψιχάλ’ από γαλακτοφόρο ουρανό»,

Κάπου ν’ ακουμπήσεις, Μελάνι 2018