ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΟΜΠΟΤΗΣ

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΟΜΠΟΤΗΣ

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΟΜΠΟΤΗΣ

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΟΜΠΟΤΗΣ



                                            ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΟΜΠΟΤΗΣ

                                               VINCENT

                      Tα μάτια του με παρακολουθούν

                              πώς βηματίζω στο δωμάτιο
                              με τις γροθιές μου χτυπώ τους τοίχους
                              - σ' ακούω να σφαδάζεις γυμνή
                              μ' ανάσες θανάτου-

                              γελούν τα μάτια του μες στο σκοτάδι.

                 









                     
Από την ποιητική συλλογή  Ξέφωτα Χρόνου (Εκδόσεις Γαβριηλίδη 2001)

Κλεοπάτρα Λυμπέρη

ΚλεοΠάτρα ΛυμΠέρη   Κλεοπάτρα ΛΥΜΠεΡη

    Κλεοπάτρα ΛΥΜΠΕΡΗ   ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ

           ΚλεοΠάτρα ΛυμΠέρη   ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ

                   ΚλεοΠάτρα ΛΥΜΠΕΡΗ                                                            Κλεοπάτρα                                         Λυμπέρη 

                              

ΠΕΡΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

(ποίημα που υποδύεται ότι γράφτηκε από τον

Wallas Stevens, με φασιανούς και τα λοιπά)

Το εσωτερικό μου αυτί

μοιάζει με φασιανό που ξεχειμωνιάζει

σε κλαδί. Mαζεύει ψιθύρους, του χιονιού

λικνίσματα, μαύρες νιφάδες από γάμους

κοριτσιών που τα φώναξε ένα φωνήεν κι ακόμη

να γυρίσουν πίσω.

Ένα αυτί θα μπορούσε να λέγεται μάτι

(όπως το Α θα μπορούσε να λέγεται Β) αλλά

αυτά τα πράγματα καθορίστηκαν χρόνια πριν

και δεν αλλάζουν·

(αν ο άνθρωπος καταργούσε την τάξη

φυσικά θα επικρατούσε αταξία).

Μόνο ο ποιητής δικαιούται να βαφτίζει το Α,

Β· το Β, δάσος· το Γ, φασιανό· το φασιανό να

στέλνει στον πάγο για πατινάζ.

ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΑΤΣΟΥ

ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΑΤΣΟΥ ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΑΤΣΟΥ 

ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΑΤΣΟΥ

ναταλια κατσου ναταλια κατσου

ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΑΤΣΟΥ

         ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΑΤΣΟΥ

ξεκολλήστε αυτό το βρεγμένο τσουβάλι

από πάνω μου

μωρό βουτηγμένο στον αέρα στα υγρά μου

πράσινο από τις βλέννες και την προσπάθεια

μου μοιάζει το κλάμα  μου τρυπάει

τα τύμπανα

των άγριων κυνηγών

τα τύμπανα στο λαβύρινθο της οδύνης

ακόμη στην μήτρα μου μέσα ανακατεύονται

κλαδιά μυτερά και μαύρα

τα νύχια του

να σκάψει για ανάσα

κι αφού βγήκε

τι κρέμεται εδώ στο βυζί μου

στο μηρό μου

γλιστράει καθώς τρέχω

γαντζώνεται πάλι

να ρουφήξει  γάλα των ματιών μου

να πιπιλίσει τη γλώσσα

δόντια δεν έχει ακόμη

πώς να κόψω τον λώρο

να γλιτώσω δρόμο

να φτάσω πίσω στον ύπνο

…………………………………………………………………………………

έχω ξεχαστεί     μπότες γάντζοι σχοινιά αξίνες γάντια και  φωνές κυνηγών

μέσα στο χιόνι                                                                 εγώ ανάσκελα

τριγυρίζω                                                            διαλυμένη παπαρούνα

ξεχειλωμένη ανάσα                                                                  στο χιόνι

δε με φέρνει

ούτε μια μέρα πιο κοντά

στο γούνινο εκείνο  ουρλιαχτό                               κοιμάμαι τον εφιάλτη

ομοίωμα  ξεκολλημένο από το δέρμα μου                                    ακόμη

                                                         από το ‘UrsusMaritimus’

                                                          ποιητική Ιούνιος 2011

Φοβάμαι την ασπιτοσύνη

να περιφέρω σκισμένη

την πείνα μου

σε μια χαρτοσακούλα

κι αυτήν για στρώμα

στα κανάλια των ορμητικών πόλεων

[θα μου κάψουν όλα τα δάση

με τις συνειδήσεις μια μέρα]

οι γούνες μου θα ουρλιάζουν

στις στέγες κρεμασμένες

βρικόλακες των απελθόντων

βρωμάει δόξα και ιστορία

[φρυκτωρίατης απανθρωπιάς]

                                                                            από την [Φημονόη]      

                                                                              ποιητική-καλοκαίρι 2012

η βασίλισσα

πώς τολμάει αυτός ο ξένος“πεφευγώς εξ Αθηνών επί φόνω”

να εμφανίζεται ρακένδυτος

και αμίλητος “φωραθέντος δε του νεκρού

μπροστά σε μας και στο λαό;                                  κριθείς εν Αρείω Πάγω

και καταδικασθείς προς Μίνωα έφυγε”

“τοις Σικανοίς διέτριψε πλείω χρόνον,                     

θαυμαζόμενος

άκουσα γι’ αυτόν τόσα πολλάεν τη κατά την τέχνην υπερβολή”

που δε μου φτάνουν  

ξεσηκώθηκα

να τον υποδεχτώ“deorumsimulacraprimusfecit”

-αυτό πρέπει να κάνει η γυναίκα του βασιλιά

ζεσταίνομαι. έχουν πυρώσει τα διαδήματα

κι είναι μονάχα ξημέρωμα                                      λένε θ’ αργήσει να ξαναδεί

γιατί κοιτάζει κατάματα τον ήλιο;

από το βιβλίο ‘Κοχλίας’

Εκδ. Κέδρος 2012

  

 Νυμφαλίς [απόσπασμα]

δεν κουβαλάω ποτέ χρήματα

ξέρω μόνο να προσφέρω και να δέχομαι

τους άλλους

έχω λίγα κέρματα

τα στριφογυρίζω στην παλάμη μου

τα ρίχνω στον αέρα

ήχος από πυγολαμπίδες που πέφτουν

τα μαζεύω σε ένα βάζο δίπλα στην πόρτα

να φωσφορίζουν

κάθε επισκέπτης ευχαριστημένος

αφήνει ένα κίτρινο νόμισμα σημάδι

ευγνωμοσύνης κι ότι θα επιστρέψει

*

χρυσά κουμπιά κλεμμένα

από τα μάτια των προγόνων

τώρα οι νεκροί είναι τυφλοί

πίσω από την άμμο των βυθών

πούδρα βρεγμένη μάσκα ανυπαρξίας

στην επιφάνεια γίνεται δέρμα

με βαμμένα χείλη να γυαλίζουν

προβάρουμε τον θάνατο

αστερίες πεταμένοι στον ουρανό

χλιμιντρίζοντας υποσχέσεις

διάλεξε εμένα

αστράφτω χωρίς δαχτυλιές

κι αποτυπώματα

Se Vostra Grazia mi comanda
ce n'ho un assortimento

δεν έχω αδέλφια ούτε κανέναν

μαθαίνω γρήγορα να γίνομαι οι άλλοι

ενσωματώνομαι

σπαθί πάντα ακονισμένο

άνθρωπος που ξαναβλέπει

                                                                  από το βιβλίο Νυμφαλίδες
                                                                  Εκδόσεις Κέδρος 2015

Γιώργος Κασαπίδης

   ΓΙωΡΓΟΣ ΚΑΣαΠΙΔΗΣ       ΓΙΩΡΓΟΣ       ΚΑΣαΠΙΔΗΣ 

    ΓΙΩΡΓοΣ ΚΑΣΑΠΙΔΗΣ ΓΙωΡΓΟΣ

 ΚΑΣΑΠΙΔΗΣ

                ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣαΠΙΔΗΣ   

                          ΓΙΩΡΓοΣ    ΚαΣαΠΙΔΗΣ               ΓΙΩΡΓΟΣ                                                    

              ΜΕ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ

                     
                                 Η σπασμένη κιθάρα στον καναπέ και το σώμα

                              μιας κούκλας ακέφαλο στο περβάζι, α… 
                                        και η γλάστρα στο μπαλκόνι μόνη,
                                           δίχως γαρδένια ή βασιλικό, όλα συνηγορούν
                                                  στο απόλυτο μιας αταξίας που συνταράζει.

                     Αν δεν φοβόμουνα τις πτώσεις στο γυμνάσιο

                          και μάθαινα να εκτελώ σωστά την κατακόρυφο

                              ίσως, ανάποδα να τα ’βλεπα όλα πάλι από την αρχή

                                    τακτοποιημένα, ευπρόσιτα , αληθινά…

                                  όπως εκείνο το αστέρι που δεν φαίνεται

                              αλλά είναι, κομμάτι από τη φωτογραφία

                           του φίλου που αγκομαχά να κρατηθεί στο κάδρο

                       το αχειροποίητο, μιας μνήμης που φυραίνει






κι έτσι τα τόξα τα δυσεύρετα των ινδιάνων
      λάφυρα τώρα κρεμασμένα πάνω από το τζάκι
για να φαντάζει πιο αρχοντικό το σπίτι
      στα μάτια των ανίδεων επιγόνων.

/

Γιάννης Πάσχος

ΓΙαΝΗΣ ΠΑΣΧΟΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧοΣ                 ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧοΣ

                 ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧΟΣ             γΙΑΝΝΗΣ                           ΓΙΑΝΝΗΣ ΠαΣΧΟΣ

                                                 ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧΟΣ

Ενόρμηση

Μόνο αυτή θυμάμαι από παιδί,

σαν με πήρε αγκαλιά όταν

άρχισα να κλαίω σπαρακτικά.

Είδε κι απόειδε, ότι με τίποτε

δεν μ’ έκανε καλά,

τη μπλούζα της σήκωσε

και τη ρώγα του στήθους δειλά

στα χείλη μου ακούμπησε.

Κοριτσάκι ήταν,

το πολύ δεκαπέντε χρόνων,

άπειρη από παιδιά.

Καλοκαίρι

Κερασάκια 

κόκκινα, κατακόκκινα, δροσερά,

περήφανα, μεστά, ολόκληρα, ολοστρόγγυλα

δειλά τα πρωινά και τα βράδια ανυπάκουα

πορφυρά χρωματίζουν τα χείλη μου.

Εξημερωμένος

απολαμβάνω άυπνος

την ανατριχίλα του θαύματος.

Ο  γέρων Κίμων

Σαν καταδικάστηκε ο γέρων  Κίμων σε ασιτία

μόνο στην κόρη του την Πήρα

επέτρεπε ο φρουρός

στη φυλακή να τον επισκεφθεί.

Οι μέρες περνούσαν και ο γέρος

στο κελί του βόλτες έφερνε

και κουβέντα με τους φρουρούς έπιανε.

Απόρησαν οι δικαστές και κάθε τόσο  ρωτούσαν

αν  πέθανε

και λογική απάντηση  για την κράση του

την ανεξήγητη  δεν είχαν.

Πέρασαν  μήνες κι ο θάνατος τον γέροντα

δεν άγγιζε.

Φοβήθηκαν οι προύχοντες

μήπως  άδικη  και αυστηρή ήταν η καταδίκη 

και  των θεών  οι κατάρες

πάνω τους θα ’πεφταν αν δεν τον ελευθέρωναν.

Κανείς δεν υποπτεύθηκε  την κόρη του την Πήρα,

που σε  σκοτεινή  γωνιά τον βύζαινε σαν  τον επισκεπτόταν.

Μα σαν ο γέρος ελεύθερος αφέθηκε,

την κόρη του δεν άντεξε ξανά να αντικρίσει

κι από βράχο ψηλό

στη θάλασσα  έπεσε ένα πρωινό,

πριν γεννηθεί ο Ρούμπενς

και αποκαλύψει στους ανθρώπους  το μυστικό

που τον  κράτησε  στη φυλακή για  μήνες ζωντανό.

Αλληλούια

Σταλαγματιά-σταλαγματιά

γουλιά-γουλιά

σταφύλια  μου όμορφα

πίνω και δεν χορταίνω.

Από την ποιητική συλλογή Μεγάλες Διώρυγες
(Εκδόσεις Μελάνι)

Προσθήκη λεζάντας

XΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ
ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ
ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ
 

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ
ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ


"Ήξερα πως αν με έπιανε στα χέρια του, θα με γυρνούσε μπρούμυτα. Του αρέσει πιο πολύ έτσι, με πονάει πολύ, πάρα πολύ, όλα σκοτεινιάζουν, γίνονται όλα τρύπα, γίνονται όλα πόνος και δεν υπάρχει τότε ούτε Θεός ούτε άνθρωπος, δεν είμαι ούτε δοχείο ούτε ζώο ούτε θύμα, δεν είμαι όργανο αναπαραγωγής, είμαι η Σιγκάλ και δεν θέλω να με αγγίξει, θέλω να τρέξω, να κολυμπήσω μίλια και μίλια και να έρθω σε σένα, να σε βρω Εμζάρα. Θα είσαι σκαρφαλωμένη στο δέντρο σου, το πιο ψηλό δέντρο του δάσους, θα ζεις μέσα στο ξύλινο καταφύγιο, το στρωμένο με πίσσα και θα με πάρεις αγκαλιά αδελφή μου Εμζάρα και δεν θα υπάρχει αυτό το μισητό γεροντικό σώμα με το ψόφιο πουλί και τις άσχημες οσμές, αλλά μόνο η δική σου μαλακή αγκαλιά. Και θα είσαι η μαμά μου πάλι ξανά. Όμως σήμερα το πρωί ο Νώε έκανε σαν να μην θυμόταν τίποτε. Τα είχε ξεχάσει όλα. Τον είδα κάποια στιγμή ψηλό και επιβλητικό, να δίνει διαταγές σε όλους μας και να διοικεί όλο αυτό το τεράστιο καράβι και να φροντίζει για τα πάντα και όλη την ώρα να στρέφει τα μάτια προς τον Θεό και ένιωσα ότι τον αδίκησα κατάφορα χθες. Πως καμία σχέση δεν έχει αυτός ο άνθρωπος με τον μέθυσο, μίζερο παλιάνθρωπο, που ήταν ο πατέρας μου. Αυτός είναι ενάρετος και δίκαιος και σοφός και ό, τι κάνει είναι καλώς καμωμένο. Απλώς κάποιες φορές το φορτίο του τον βαραίνει υπερβολικά και θέλει να ξεδώσει. Είναι και αυτή η βροχή που μας έχει σπάσει όλων τα νεύρα. Η μυρωδιά που τρυπάει το κρανίο μας, ο ρόγχος όλων αυτών των κοιμισμένων ζώων που πάλλονται όλα μαζί, όλη αυτή η ζωή που κοιμάται σε κύματα και που αν πλημμυρίσει, θα μας σαρώσει όλους. Άνθρωπος είναι και ο Νώε, έχει κι αυτός τις αδυναμίες του. Σου ζητώ ταπεινά συγγνώμη, είναι άντρας σου και ίσως τον τιμάς και τον σέβεσαι. Ίσως σου φαίνομαι αχάριστη. Στο κάτω κάτω εγώ είμαι μέσα στην Κιβωτό. Εσύ είσαι κάτω από την ατέλειωτη βροχή και ίσως πια νεκρή. Ίσως ακούγομαι σαν ένα αχάριστο τέρας. Δεν είναι έτσι όμως. Είμαι ευγνώμων. Πάρα πολύ ευγνώμων. Και καταλαβαίνω την τεράστια τιμή, που μου έχει γίνει. Συνειδητοποιώ και την ευθύνη. Θέλω να καταλάβεις την φοβερή ευθύνη που έχεις, μου λέει ο Νώε. Πόσο σημαντικό ρόλο θα παίξεις στην ιστορία της ανθρωπότητας, πόσο πολύ θα σε θυμούνται και θα σε μνημονεύουν στους μύθους και στις παραδόσεις τους οι μετέπειτα απόγονοι. Για πρώτη φορά δίπλα σ’ αυτόν τον άντρα νιώθω χρήσιμη και σημαντική. Μερικές φορές, ειδικά, όταν έχει γίνει λίγο παραπάνω βίαιος κατά την τελετή γονιμοποίησης, μου χαϊδεύει στοργικά το κεφάλι, όλα θα παν καλά κόρη μου λέει. Όλα θα παν καλά. Μερικές φορές τον πιστεύω. Σε φιλώ Εμζάρα, Η αδελφή και κόρη σου Σιγκάλ"




(απόσπασμα από το βιβλίο
ΤΟ ΙΕΡΟ ΔΟΧΕΙΟ
Εκδόσεις Θίνες)