Η γραφή ενώ νιώθει ακατάπαυστα ένοχη για την ίδια της τη μοναξιά, δεν παύει ωστόσο να είναι και φαντασία άπληστη για μια ευτυχία των λέξεων, σπεύδει προς μια "γλώσσα" ονειρεμένη που η φρεσκάδα της, χάρη σ' ένα είδος ιδανικής προϊδέασης, θα εικονίζει την τελειότητα ενός νέου κόσμου αδαμικής αγνότητας όπου η "γλώσσα" δεν θα είναι πια αλλοτριωμένη. Ο πολλαπλασιασμός των γραφών θεσπίζει μια νέα Λογοτεχνία εφόσον αυτή δεν επινοεί τη "γλώσσα" της παρά για να είναι ένα πρόταγμα: η Λογοτεχνία γίνεται ουτοπία της "γλώσσας".

Ρολάν Μπαρτ

To βασικό πράγμα είναι η επικοινωνία, γι' αυτό θέλω τα ποιήματά μου να είναι απτά. Για μένα τα ποιήματα είναι λεκτικά συμβάντα. Αρχίζω από ένα αίσθημα - τίποτε περισσότερο. Μετά πρέπει ν' ανοιχθείς, ν' αφήσεις τον εαυτο σου ανοιχτό σε όλες τις πιθανότητες. Το επόμενο βήμα, νομίζω, είναι να δίνεις εντολές, να ζητάς σαφήνεια, νοηματικό περιεχόμενο. Βέβαια το να αφήνεσαι στις πιθανότητες προϋποθέτει και κάποιους κακούς στίχους.

Ανν Σέξτον

PAUL CELAN
ΨΑΛΜΟΣ

Κανένας δεν μας πλάθει ξανά από χώμα και πηλό,

κανένας δεν ευλογεί τη σκονη μας.

Κανένας.

Δόξα σοι ο Κανένας.

Για την αγάπη σου θέλουμε

ανθίσει.

Σ' εσέναν

απέναντι.

Ένα Τίποτα

ήμαστε, είμαστε, για πάντα

θα μείνουμε, που ανθίζει:

του Τίποτα, του

Κανενός το ρόδο.

Με

το στύλο φως ψυχής,

το στήμονα έρημο ουρανού,

τη στεφάνη κόκκινη

από τη λέξη πορφύρα, που τραγουδούσαμε

πάνω, ω πάνω

απ' τ' αγκάθι.

Μια γλώσσα δεν είναι ωραία αν δεν είναι τολμηρή και, σε τελική ανάλυση, διαπιστώνουμε πως σε ό,τι αφορά τη γλώσσα, η ομορφιά ταυτίζεται με την τόλμη.

Giacomo Leopardi

NIKOΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
ΑΠΟΛΕΛΥΣΑΙ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΣΟΥ

Νηστεύει η ψυχή μου από πάθη
και το σώμα μου την ακολουθεί.
Οι απαραίτητες μόνο επιθυμίες 
και το κρανίο μου ολημερίς χώρος μετανοίας
όπου η προσευχή παίρνει το σχήμα θόλου.
Κύριε ανήκα στους εχθρούς σου
συ είσαι όμως τώρα που δροσίζεις
το μέτωπό μου ως γλυκύτατη αύρα.
Έβαλες μέσα μου πένθος χαρωπό
και γύρω μου
όλα πια ζουν και λάμπουν.
Σηκώνεις την πέτρα και το φίδι
φεύγει και χάνεται.
Απ' την ανατολή ως το βασίλεμα του ήλιου
θυμάμαι πως είχες κάποτε σάρκα και οστά για μένα.
Η νύχτα καθώς την πρόσταξες απαλά με σκεπάζει
κι ο ύπνος που άλλοτε έλεγα πως ο μανδύας του
με χίλια σκοτάδια είναι καμωμένος
ο μικρός λυτρωτής - όπως άλλοτε έλεγα-
με παραδίνει ταπεινά στα χέρια σου.