ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ-Σκηνοθεσία

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ          ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ        ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΑΘΗΝΑΚΗΣ       ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ            ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΑΘΗΝΑΚΗΣ   ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ       ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Σκηνοθεσία

Με λέξεις μόνος γονατίζω

― μια θάλασσα λέξεις γύρω μου ―

τα μάτια μου τα χάνω

μέρες οχτώ·

έξι της δημιουργίας, μια της ξεκούρασης, και μια της δυστυχίας.

Η ανάσα μόνη της μιλά

           την κόβω ― συνεχίζει

           την τιθασεύω ― με προσβάλλει

           την καταπνίγω ― γίνεται απαραίτητη.

Κι ένας ολοκαίνουργιος καιρός τα μάτια μου μού επιστρέφει

τα βάζει με στοργή στα γόνατά μου πάνω,

το χώμα πιο κοντά να βλέπω

να με ζητώ, να σε ζητώ

το σώμα σου στο σώμα μου να καταδίδω.

ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ - Uterus Celestial

ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ    ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ   ΕΛΣΑ  ΚΟΡΝΕ

ΤΗ     ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ           ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ

ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ    ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ                ΕΛΣΑ

ΚΟΡΝΕΤΗ  ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ   ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ

Uterus Celestial  Uterus Celestial  Uterus Celestial   Uterus Celestial 
       Uterus Celestial

 Η μήτρα πέθανε
 αναλήφθηκε με τ’ αγγελόψαρα
 στους ουρανούς
 κι όταν την είδε ο θεός των τρελών      πιθήκων
 έτσι αφιλόξενη και άδεια
 την πέταξε σαν βότσαλο στη θάλασσα τότε η μήτρα έγινε 
 θαλάσσια ανεμώνη                          

που είπε:

        

         Ό,τι μέσα μου φυτρώνει

       Ό,τι μ’ αγγίζει

       Θα πεθάνει

       Μόνο το ψάρι-κλόουν

       Θα με κατοικεί

          

 

                            

                            (από το βιβλίο «Κονσέρβα Μαργαριτάρι» 
                                                εκδ. Γαβριηλίδης 2011)

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΑΝ. ΛΥΜΠΕΡΗ   ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΝ. ΛΥΜΠΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΑΝ. ΛΥΜΠΕΡΗ   ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΝ. ΛΥΜΠΕΡΗ  

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΑΝ. ΛΥΜΠΕΡΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΑΝ. ΛΥΜΠΕΡΗ

ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Σύννους

       (συν-νους).

             Με ποιόν στο μπαλκόνι

                   μου (μόνη)

                        σκέπτομαι μαζί;

            Ο Λόγος είναι αιτία (του κόσμου) ή αφορμή;

                              Είναι το φως ευθεία ή κύμα

                                      ή υφή που δεν έχει ακόμα εξηγηθεί;

  (Μήπως αγάπης ροή;)

                      Το σπήλαιο που ζούμε υπάρχει

                                   ή το γεννούν αντικατοπτρισμοί;

              (Πλατύτεροι νόες το έχουν ήδη σκεφτεί.)

                                 Πού πηγαίνουν οι αγαπημένοι;

                     Ξέρω, τα κόκαλά τους γίνονται δέντρα, γη·

                     μα η ψυχή, σε ποια τεθλασμένη κατοικεί;

                                 Αν περιέχει αδικία

                                              η Δημιουργία

                                μήπως είναι μεγαλύτερη η αναλγησία            του αναίτιου;

                          Μήπως το τίποτα

                                         μας ρουφάει ξετσίπωτα;

                              (από το βιβλίο "Το κάλλος και το τραύμα")

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ

ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ                                     ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ

                                                          ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ

Τράβηξα τη γη                                   ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π.ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ
για να σκεπαστούμε,                                            
μήπως φορέσουμε απόψε                                    
αφοπλιστικά κι αναίμακτα                                    

τις λέξεις που χθες φτύναμε
σαν κουκούτσια,
μα μην μ’ απαντήσεις βιαστικά,
                                                περίμενε τη σειρά σου
                                                στην ουρά,
                                                περιμένω απαντήσεις
                                                 από σένα κι από μένα,

                                                                                    ξανά και ξανά,
                                                                                    ως το χθες,
ως το σίγουρο κι απροσδόκητο
-1 του ασανσέρ,
υπόγειο αορίστως
κι εντόκως με θυμό,
                                              (ποια λογική νοικιάστηκε
                                              από τη φαντασία μου απόψε;)
μα δεν θέλω η λάσπη
να ζυμώσει τα κορμιά μας
γεμίζοντας με μείον ένα αύριο
ρίζες λωτών και μύθων.

                                            (αναδημοσίευση από το ΦΡΕΑΡ)

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ    ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ    ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ
                  ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ                  ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ

             
          Μια σχεδόν πειστική δικαιολογία

Φέτος δεν υπήρξαν εποχές.
Στεκόμασταν σε μια διάβαση
με ένα βαρύ παλτό
και όταν περνούσαμε απέναντι
ήταν πια Άνοιξη
και πετούσαμε
τα ρούχα στον αέρα.
Αλλόκοτος κι ο χρόνος.
Σε ένα λεπτό
είχαν περάσει έξι μήνες
και το καταλαβαίναμε μετά
από τις ρυτίδες με ρετσίνι
στους κορμούς των δένδρων
και τους άσπρους λύκους
που γερνούσαν στο σαλόνι.
Μα η μεγαλύτερη ανατροπή
συνέβαινε στον χώρο.
Συστέλλονταν και διαστέλλονταν
οι πλατείες, οι δρόμοι, τα στενά
οι διευθύνσεις άλλαζαν
και μέναμε με αγνώστους
σε σπίτια με λαίμαργες ντουλάπες
που καταβρόχθιζαν τσάντες και παπούτσια.
Γι αυτό κι εγώ λοιπόν
σκόνταψα στην σκιά μου
το πόδι μου παγιδεύτηκε
στην μαύρη της δαντέλα
και αστραπιαία υπέθεσα
πως μ’ αγαπάς ακόμα.

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ  

  

                                                   ΧΟΡΕΥΤΕΣ
                                          
ΧΟΡΕΥΤΕΣ                          ΧΟΡΕΥΤΕΣ                 ΧΟΡΕΥΤΕΣ
                             ΧΟΡΕΥΤΕΣ                      ΧΟΡΕΥΤΕΣ
                                                            ΧΟΡΕΥΤΕΣ
   ΧΟΡΕΥΤΕΣ                                                                ΧΟΡΕΥΤΕΣ
                               ΧΟΡΕΥΤΕΣ                         ΧΟΡΕΥΤΕΣ                                 ΧΟΡΕΥΤΕΣ                                          ΧΟΡΕΥΤΕΣ
                                          ΧΟΡΕΥΤΕΣ                        
                                                                ΧΟΡΕΥΤΕΣ                                                                                                 ΧΟΡΕΥΤΗΣ                                                                                                                                                                                                       ΧΟΡΕΥΤΕΣ                   ΧΟΡΕΥΤΕΣ                      ΧΟΡΕΥΤΕΣ


      ΧΟΡΕΥΤΕΣ     ΧΟΡΕΥΤΕΣ     ΧΟΡΕΥΤΕΣ    ΧΟΡΕΥΤΕΣ  

             Οι υφάντρες

             Παγιδεύτηκαν σ’ ένα κακόφημο

             ποίημα.

             Τα μαλλιά τους αλωνίζουν

             κυνηγοί κεφαλών.

             Και στο στόμα λεπίδι,  η ποινή

             στον αγρότη,

             πνιγαλίων κι ο φόβος,

             χρηματίζει σαν φίλος.

             Την ηχώ τους φιμώνει ο

             Φωνομέτρης χαφιές.

             Ήχοι είναι, θα πούνε· δεν

             ακούγονται όλοι.

             Τα παράθυρα κλείνουν και οι

             πόρτες κλειδώνουν

             και ο τάφος πλευρίζει τον

             τυχαίο διαβάτη.

                   Μόνο η τραγωδός η σοπράνο

                   τον κουρέα αγγέλλει εφιάλτη.

                   Το χέρι υφάντρας θα υψώνει,

                   που το νέο της σώμα διασχίζει

                   ο ροζ σατράπης σταυρός.

  

             Στου Μεχίκο τ’ αφιόνι,

             ερημιά και αλάνες.

             Είναι βρόχι ο σπόρος, το

             λαρύγγι τους σφίγγει.

             Λαναρίζονται νύφες και στο μάτι

             μπαμπάκι.

             Στη φωνή σου η άμετρη θλίψη.

             Κι ο Μπαχ. `