Μίλτος Σαχτούρης - Ο τρελός λαγός

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Ο Τρελός Λαγός

Γύριζε στους δρόμους ο τρελός λαγός
γύριζε στους δρόμους
ξέφευγε απ' τα σύρματα ο τρελός λαγός
έπεφτε στις λάσπες

Φέγγαν τα χαράματα ο τρελός λαγός
άνοιγε η νύχτα
στάζαν αίμα οι καρδιές ο τρελός λαγός
έφεγγε ο κόσμος

Bούρκωναν τα μάτια του ο τρελός λαγός
πρήσκονταν η γλώσσα
βόγγαε μαύρο έντομο ο τρελός λαγός
θάνατος στο στόμα

ΕΠΤΑΕΤΕΣ ΚΟΡΑΣΙΟΝ

Σκύλοι

       Σκύλοι    

Οι μέρες δεν αστειεύονται· είναι πλάσματα με

σαγόνια φριχτά, νύχια κι αναφιλητά, λέει ο

φιλόσοφος

(να τις μαζέψω θέλω, να τις στείλω να

μάθουν πέντε γράμματα).

Κάπως έτσι το τίποτε καλλιεργείται·

έχει λίμνη και γλιστράει όπως οι

χορεύτριες πάνω στον πάγο· ξέρει καλά

τα περί χρόνου και τα λοιπά·
ξέρει πώς η αβεβαιότητα κυριεύει
τη ζωή των μορφών 
κι όλο πετάει αγκιστρι στον ρυθμό.

Το τίποτε ίδιο σκυλί δεμένο·  θέλει να

λυθεί· γαβ αν κάνεις, προβάλλει το τίποτε·

γαβ αν κάνει, ορμάω στο τίποτε

Κλεοπάτρα Λυμπέρη

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΛΥΜΠΕΡΗ

 
Το φευγαλέο να υλοποιηθεί.

ΕΠΤΑΕΤΕΣ ΚΟΡΑΣΙΟΝ
(Εκδόσεις ΑΓΡΑ)
Κλεοπάτρα Λυμπέρη

                               ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ

                                         
                                                       288
                          
                              Είμαι ο Κανένας. Eσύ ποιος είσαι;

                              Μήπως είσαι κι εσύ ο Κανένας;
                              Τότε κάνουμε ζευγάρι - μη το πεις!

                              Ξέρεις, θα μας εξορίσουν.

                              Τι θλιβερό να είσαι κάποιος.
                              Τι κοινό, σαν βάτραχος που κοάζει

                              Να λες μια ζωή τ’ όνομά σου

                              Κι ο βάλτος να σε θαυμάζει.

                                        

                           (Μετάφραση Κλεοπάτρα Λυμπέρη)

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΛΥΜΠΕΡΗ

                                                   
Το ποίημα δεν χρειάζεται να μιλά από ένα ύψος
αλλά από ένα βάθος.

ΕΠΤΑΕΤΕΣ ΚΟΡΑΣΙΟΝ
Κλεοπατρα Λυμπέρη

Να ζήσω σαν επιτυχημένο ποίημα.

ΕΠΤΑΕΤΕΣ ΚΟΡΑΣΙΟΝ
 Κλεοπάτρα Λυμπέρη                                .

Η ΟΡΑΣΗ  ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΥΤΑΠΑΤΑΤΑΙ

(απόσπασμα)

Η πολυθρόνα φαίνεται στα δυό της πόδια·

να φαίνομαι κι εγώ ειν’ υψηλός προορισμός·

όλοι με κοιτάζουν γιατί φαίνομαι·  να είμαι, άραγε,

πώς θα’ναι; ασαφές το ον στην ασάφεια πλέει·

χρειάζεται να ορίσω την ουσία μου

στο μπαλκονάκι της ύπαρξης να σταθώ

σαν πολυθρόνα να κάθομαι και να κοιτάζω.

Τι σκοτεινό συγκεχυμένο το σώμα μου·

πότε υπάρχει και πότε εξαφανίζεται·

αυτό ρωτάει, το ίδιο απαντάει.

Λέει ο φιλόσοφος: όταν κινείται προς εσένα η

σκιά μου, το φαινόμενο προηγείται ή έπεται;

Θα κοιτάζω συνέχεια, ώσπου η σελήνη

να με κλειδώσει έξω από το σπίτι μου.

O φιλόσοφος είναι κάποιος που ψάχνει να βρει

όσα οι άλλοι άφησαν σε άλλη θέση – ψάχνει έναν τρόπο

να μπει στον εαυτό του.

(Αλλά ο εαυτός συνήθως αποσύρεται όταν τον

 κυνηγάνε)

Κλεοπάτρα Λυμπέρη