Translate

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Κώστας Ριζάκης





Διαβάζω αυτές τις μέρες το βιβλίο του Κώστα Ριζάκη ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ / Ποιήματα Α΄(1985-2010) στον καλαίσθητο τόμο που εκδόθηκε από τις Εκδόσεις των Φίλων (2011). Ο ποιητής της Λαμίας (γνωστός μου από τη δεκαετία του 90 και το περιοδικό Πάροδος, όπου δημοσίευσα τα πρώτα μου ποιήματα), είναι ένας επίμονος εργάτης της γλώσσας, ο οποίος, αισθάνομαι, δεν δουλεύει με τις λέξεις αλλά με τους ήχους που προηγούνται των λέξεων. Και είναι οι ήχοι αυτοί βαρείς και υπόκωφοι, διαποτισμένοι από τη μοναχική πορεία του απομονωμένου ανθρώπου, από οδυνηρά αισθήματα, τρόμους, αγωνίες, αποστάσεις, εγκλεισμούς, ποικίλα ψυχικά βάρη, που  εντούτοις γεννούν λαμπρούς  στίχους και ποιητικές ατμόσφαιρες. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της ποίησης η μουσικότητα, που υποτάσσει τις λέξεις (να πω καλύτερα, καθυποτάσσει) σε ειδικά μοτίβα, σχεδόν σχεδιασμένα ως πεντάγραμμα, με αυστηρούς μετρικούς νόμους και μουσικές δομές.



            KΩΣΤΑΣ ΡΙΖΑΚΗΣ

            Το  ποίημα

          Ξανά ένα τραίνο πριν
          από το ποίημα –
          ένας βαρύς συρμός που με παιδεύει

          πάλι ένα τραίνο έπειτ’ απ’ το ποίημα
          κλειδώνει μάτια σε κλειστές κοιλάδες
          όπου τα όρη αλυχτούν – βουνό το ποίημα
          όπου η θάλασσα σιγή – κύμα το τραίνο

          αυτό το τραίνο που όχι μες το ποίημα
          όχι ποτέ μαζί μου αυτό το τραίνο
          ώστε αν η ώρα μου ξυπνά μεσ’ απ’ το ποίημα
          ξανθός πνιχτός καπνός να σημαδεύει

          πάντα ένα πριν
          έ ν α  μ ε τ ά
          το ποίημα

          όπου καπνός
          ε κ ε ί  φ ω τ ι ά ς
          το δράμα





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου