Translate

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Andrija Radulovits



ΑNDRIJA RADULOVITS                                                                           
                                                 

                                             
ΑΝΤΡΙΓΙΑ ΡΑΝΤΟΥΛΟΒΙΤΣ
               
             XΕΜΙΝΓΟΥΕ Ι

Διέσχιζε ένα πευκοδάσος με βήμα αργό, μόνος,  με μακριά μαλλιά και
γένια
κάτω από το φως του φεγγαριού
έψαχνε
επειδή είχε πιάσει φιλίες με το φεγγάρι



δεν κινιόταν στο φως της μέρας
η νύχτα ήταν ηρεμότερη-βαθύτερη και κατά κάποιο τρόπο
ίδια με τον ήρεμο ωκεανό, με πολλά έναστρα νησιά, που ο ίδιος τα αντι-


                                                          λαμβανόταν με τον δικό του τρόπο
προβλέποντας τι ψάρια θα πιάσει,  και την επόμενη νύχτα η Μεγάλη Άρκτος
                                                                                  ήταν η πυξίδα του
νωρίς το βράδυ ετοίμαζε
το αγκίστρι του και το καλάμι από μπαμπού

μετά πήγαινε στη λίμνη
και στην όχθη της άνθρωποι κάθονται σταυροπόδι
πετρωμένοι για χιλιάδες χρόνια, άνδρες και γυναίκες,
στην πανσέληνο τα ψάρια δεν τσιμπάνε
κάποτε, όταν βαρεθεί, θα βγάλει νερό με την κούπα του
από τη λίμνη και με τις παραινέσεις του φίλου του

θα ραντίσει ένα πέτρινο κορίτσι
με κλαδιά μπαμπού, έχοντας τη βοήθεια του φεγγαριού,
 θα τη ζωντανέψει και θα την πάρει στο σπίτι του.
Έτσι συνέβη.


Τους παρακολούθησαν χιλιάδες λάμψεις
κι άλλα τόσα ψάρια.
Ήταν ένα πευκοδάσος και μια νύχτα χωρίς το φεγγάρι της.

Mετάφραση
Κλεοπάτρα Λυμπέρη









Ο Andrija Radulovits είναι ποιητής από το Μαυροβούνιο.





Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Κλεοπάτρα Λυμπέρη





                                ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΛΥΜΠΕΡΗ

                                Οι λέξεις 
είναι άλογο· 
                                                     κι άλλοτε
                                                                     λιβάδι 
                                             για να τρέχει 
                                   
                                                    το άλογο.


                                     (Το μηδέν σε φωλιά)




Kλεοπάτρα Λυμπέρη - Το μηδέν σε φωλιά - προδημοσίευση


  ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΛΥΜΠΕΡΗ
   

          
Tο να μιλάς διαρκώς για το άπειρο δείχνει μια
διάθεση εξαφάνισης – μου λέει το κάδρο –
οι λέξεις είναι άλογο κι άλλοτε λιβάδι για να τρέχει το
άλογο, γι’ αυτό μείνε στο άλογο που οδηγεί
ώσπου ο αιών να συμπληρωθεί.

Οι λέξεις σε ανοίγουν ολοένα σε υψώνουν
μπαίνεις πότε σε πουλιά πότε σε δέντρα.
Όταν όμως κατεβαίνεις στο χώμα
η γη πηδάει έξω απ’ το φθαρτό              γιατί
εκεί το σ’ αγαπώ ηχεί καλύτερα
τρίζει μέσα στα σπλάχνα.


                     (Το μηδέν σε φωλιά







Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Ευτυχία Παναγιώτου - Χορευτές





ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ΧΟΡΕΥΤΕΣ
(Εκδόσεις Κέδρος, 2014)      

                        
....μια φορά κι έναν καιρό μες τη φωνή              βουλιάζοντας                          
     "Χορευτές"                  


Όταν το αίνιγμα, ως ποιητικό διακύβευμα, διαποτίζει ένα έργο,  φυσικά μας υποβάλλει πολλά και διαφορετικά επίπεδα προσέγγισης. Η προσωπική μου ανάγνωση για τους Χορευτές αναγνωρίζει μια φόρμα γλωσσοκεντρική,  καθώς η οι λέξεις, οι φράσεις, τα νοήματα, εξαιρετικά δουλεμένα, προτάσσονται για να υπερασπίσουν την παλιά φράση του Μallarme: το ποίημα δεν γίνεται με ιδέες αλλά με λέξεις. Κύρια χαρακτηριστικά του βιβλίου: Ελλειπτικότητα, αφαίρεση, παράδοξο. Επίσης: αυστηρή οργάνωση και επιτήρηση. Η Ευτυχία Παναγιώτου δεν κοιτάζει προς το Νόημα, καταγράφει απλώς δευτερεύουσες καθημερινές αφηγήσεις, καταργώντας τις κλασσικές αφηγηματικές δομές. Αυτό που την απασχολεί φανερά είναι η συγκρότηση και ο σχεδιασμός επιμέρους γλωσσικών τρόπων: οι τόνοι, η κίνηση, η αναπνοή, οι παύσεις, οι συστροφές της γλώσσας, οι ατμόσφαιρες, η εκλέπτυνση, η αποσιώπηση. Κινούμενη προς την κατεύθυνση της Ελένης Βακαλό (η οποία, ως γνωστόν, παρέδωσε μαθήματα ελευθερίας και πρωτοτυπίας, χωρίς διόλου να προδώσει την απλότητα),  η Παναγιώτου αξιοποιεί αυτά τα διδάγματα, προσθέτοντας τις δικές της ψυχικές και αισθητικές κλίσεις. Στους Χορευτές συναντώ την ακρίβεια του ρυθμού, τη μουσικότητα, την προσεχτικά διαλεγμένη λέξη, την αδρή εικονοποιϊα που υπηρετεί και αυτή μια αφαίρεση, την ενεργή φαντασία που εκτείνεται για να συμπληρώσει  το πραγματικό και να το αναδιαμορφώσει. Κυρίως όμως συναντώ  την έντονη προσήλωση μιας ποιήτριας στην υπόθεση της ποίησης. Η κρυπτικότητα των Χορευτών (ως βαθύτερη κατάσταση πρόσκλησης) είναι νομίζω από τα βασικά πλεονεκτήματα του παρόντος βιβλίου. Με αυτό το υλικό και εν μέσω  χαμηλών φωτισμών, η Ευτυχία Παναγιώτου αφήνει τις λέξεις να ξεπροβάλλουν ως κεντρικοί πρωταγωνιστές-ακροβάτες, που χορεύουν και ισορροπούν πάνω στο τεντωμένο σκοινί, για να παρουσιάσουν στον αναγνώστη-θεατή ένα σκοτεινό, κινδυνώδες θέαμα. Γιατί, ποίηση είναι ο τρόπος να κινδυνεύουμε.

                      Κλεοπάτρα Λυμπέρη







Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Δημήτρης Χουλιαράκης



ΔηΜηΤΡηΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΚΗΣ    ΔηΜηΤΡηΣ  
ΧΟΥΛΙΑρακης
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΚηΣ  ΔηΜΗΤΡΗΣ 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΚΗΣ
             ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΚΗΣ
         ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΚΗΣ







            Στη χάση του φεγγαριού

            Σ’ ένα οικόπεδο Ισαύρων και Μαιζώνος τα συνεργεία
            έφεραν στο φως ταφή γυναίκας του 4ου αιώνα.
            Μια σύγχρονη νοικοκυρά τινάζει τα σεντόνια
            και ρίχνει κάπου κάπου αδιάφορες ματιές
            έχει πολλές σκοτούρες μέχρι να νυχτώσει.
                                                Θα λύσει τότε τα μαλλιά
                                           θα βγάλει ανόρεχτα τη ρόμπα
                                         και θα ξαπλώσει στενάζοντας βουβά
                                         δίπλα στον άντρα που κοιμάται.
                                                  Το φεγγάρι λειψό τις βλέπει και τις δυό.
                                            Μέσ’ απ’ την μπαλκονόπορτα θα παίξει
                                            με το ιδρωμένο πανωχείλι της μιανής
                                    







κι ύστερα στο γλειμμένο μέτωπο της άλλης
μι’ αχτίδα του χλωμή θ’ αφήσει να γλιστρήσει.






                                               Από την ποιητική συλλογή
                                               Αναπολόγητος στις κούνιες ντάλα μεσημέρι
                                               Εκδόσεις Το Ροδακιό (2014)





Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Bασίλης Ρούβαλης





ΒαΣΙΛΗΣ  ΡΟΥΒαΛΗΣ              ΒαΣΙΛΗΣ   ΡΟΥΒαΛΗΣ        Bασί
     ΛΗΣ  ΡΟΥΒαΛΗΣ      ΒαΣΙΛΗΣ  ΡΟΥΒΑΛΗΣ
                                           ΡΟΥΒαΛΗΣ
         ΒαΣΙΛΗΣ  ΡΟΥΒαΛΗΣ       Βασίλης ΡΟΥΒαΛΗΣ










  ΑΝΑΠΝΕΩ ΧΑΡΗ ΣΤΗ ΔΟΚΙΜΗ
  την τυχαία ένωση, σε απόσταξη
  από το άγιο μηδέν.

  Το νόημα μυστήριο
  Πειρασμός χωρίς πυκνότητα και προσωπείο.
  Νεφέλωμα καταλήγει, υπεκφυγή στο χώμα                                                                            ωριμάζει. 










απόσπασμα από το βιβλίο
Λεύγες
.poema..(εκδόσεις)



Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Μιχάλης Γκανάς


                      

                ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ    Μ Ι Χ Α Λ Η Σ    Γ Κ Α Ν  ΑΣ
                         ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ     ΜΙΧΑΛΗΣ   ΓΚΑΝΑΣ
              Μ Ι  ΧΑ Λ Η Σ     Γ ΚΑ ΝΑ Σ      ΜΙ ΧΑ  ΛΗ Σ  ΓΚΑ ΝΑ Σ

                 Χριστουγεννιάτικη ιστορία





Κάθεται μόνος
καί καθαρίζει τ’ ὅπλο του δίπλα στο τζάκι
Κανείς δέ θά’ ρθει καί τό ξέρει,
κλεῖσαν οἱ δρόμοι ἀπό το χιόνι, σάν πέρυσι,
σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα καί πάλι
καί τά ποτά κρυώνουν στό ντουλάπι.
Τό τσίπουρο στυφό, τό οὖζο γάλα 
καί τό κρασί ραγίζει τά μπουκάλια.

Ἐκείνη τρία χρόνια πεθαμένη.
Κάθεται μόνος του δίπλα στο τζάκι,
Δεν πίνει, δεν καπνίζει, δέ μιλάει.
Στήν τηλεόραση χιονίζει,
Τό στρώνει ἀργά στό πάτωμα καί στό τραπέζι
καί στίς παλιές φωτογραφίες,
γνώριμα μάτια τῶν νεκρῶν,
πού τόν κοιτάζουν ἀπ’ τό μέλλον.
Ἐκείνη τρία χρόνια πεθαμένη
Καί μόνο τό δικό της βλέμμα
ἔρχεται ἀπό τά περασμένα.

Κοντεύουνε μεσάνυχτα
καί καθαρίζει τ’ ὅπλο του ἀπ’ το πρωί.
Πῶς νά τοῦ πῶ «Καλά Χριστούγεννα»,
Εὐχές δέ φθάνουν ὣς ἐδῶ,
Δρόμοι κλεισμένοι, τηλέφωνα κομμένα,
ἡ σκέψη ἁρπάζεται ἀπ’ τό κλαδί τῆς μνήμης,
μά νά τρυπώσει δέν μπορεῖ στή μοναξιά του.
Μιά μοναξιά πού χτίστηκε σιγά σιγά
μ΄ολα τα υλικά και δίχως λόγια.
  
Κοντεύουν ξημερώματα κι ἀκόμη
Γυαλίζει τ’ ὅπλο του δίπλα στο τζάκι
μέ ἀργές κινήσεις σά νά τό χαϊδεύει.
Μένει στά δάχτυλα τό λάδι
ἀλλά τό χάδι χάνεται.
Θυμᾶται κυνηγετικές σκηνές
μέ ἀγριογούρουνα καί χιόνια ματωμένα,
πρίν γίνει θήραμα κι ὁ ίδιος
στήν μπούκα ἑνός κρυμμένου κυνηγοῦ,
πού τόν παραμονεύει ἀθέατος
ἀφήνοντας νά τόν προδίδουν κάθε τόσο
πότε μιά λάμψη κάνης,
πότε μιά κίνηση στίς κουμαριές
κι ἡ μυρωδιά ἀπ’ τό βαρύ καπνό του.
Ξέρει καλά ὅτι κρατάει
μακρύκανο παλιό μπροστογεμές
γεμάτο σκάγια καί μπαρούτι μαῦρο.
Ὅταν ἀποφασίσει νά τοῦ ρίξει
δέ θά προλάβει πάλι νά τόν δεῖ
πίσω ἀπ’ τό σύννεφο τῆς ντουφεκιᾶς του.
Ἂν σκέφτεται στ’ ἀλήθεια κάτι τέτοια,
καί δέν τόν τιμωρῶ ἐγώ μ’ αυτές τίς σκέψεις,
πῶς νά πλαγιάσει καί νά κοιμηθεῖ.
Λέω νά γίνω πατέρας τοῦ πατέρα μου,
ἕνας πατέρας πού τοῦ ἒτυχε
σιωπηλό καί δύστροπο παιδί,
καί νά τοῦ πῶ μιά ἱστορία
γιά νά τόν πάρει ὁ ὓπνος.

Ὕπνε πού παίρνεις τά παιδιά
πάρε καί τόν πατέρα• ἀπ’ τίς μασχάλες πιάσ’ τονε
σά νά’ ταν λαβωμένος. Ὅπου πηγαίνεις τά παιδιά
ἐκεῖ περπάτησέ τον, μέ τό βαρύ ἀμπέχωνο
στίς πλάτες του ν’ ἀχνίζει.
Δῶσ’ του κι ἕνα καλό σκυλί
καί τούς παλιούς του φίλους, καί ρίξε χιόνι ὓστερα
ἄσπρο σάν κάθε χρόνο. Νά βγαίνει ἡ μάνα νά κοιτᾶ
ἀπό τό παραθύρι, τήν ἔγνοια της νά βλέπουμε
στά γαλανά της μάτια, κι ὅλοι νά τῆς τό κρύβουμε
πώς εἶναι πεθαμένη.
Ὕπνε πού παίρνεις τά παιδιά
πάρε κι ἐμᾶς μαζί σου, μέ τούς ἀνήλικους γονεῖς,
παιδάκια τῶν παιδιῶν μας. Σέ στρωματσάδα ρίξε μας
μιά νύχτα τοῦ χειμώνα, πίσω ἀπ’ τά ματοτσίνορα
ν’ ακοῦμε τούς μεγάλους, νά βήχουν, να σωπαίνουνε,
νά βλαστημοῦν τό χιόνι. Κι ἐμεῖς νά τούς λυπόμαστε
πού γίνανε μεγάλοι καί νά βιαζόμαστε πολύ
νά μοιάσουμε σ’ εκείνους, νά δοῦν πώς μεγαλώσαμε
νά παρηγορηθοῦνε.




[Από τη συλλογή Γυάλινα Γιάννενα. )